TAM GÜN ÇALIŞMA KONUSUNA BAKIŞIMIZ

Bu konu da, ülkemizde sürekli olarak tartışılan konulardan birisidir. Uygulama da birbirinden oldukça farklı örnekler görülmektedir.

Çoğunluk kamu hastanelerinde, tam gün statüsünde çalışna hekimler için 08.00-17.00 mesaisi geçerlidir. Part-time çalışan hekimler içinse, 08.00-16.00 mesaisi geçerlidir. Arada yalnızca 1 saatlik sembolik fark bulunmakta, çoğu yerde bu saat farkı da uygulanmamakta ve tam gün çalışanlar da part-time çalışanların hemen arkasından kurumdan ayrılmaktadırlar.

Üniversitelere benzer çalışma gösteren eğitim hastanelerinde de bu durum bu şekildedir. Ancak üniversitelered part-time statüsünde çalışan hekimler daha erken, genelde saat 13:00-14:00 civarında ayrılmaktadırlar. Ülkede bir standardizasyon bulunmadığı gözlenmektedir. Bu konuda, birkaç prensip kararı ile standardizasyona gidilmesi uygun olacaktır.

1. Full-time ve part-time uygulamaları arasındaki 1 saatlik fark, sembolik olmaktan çıkarılarak, 2 veya 3 saate çıkarılabilir.
2. Üniversiteler ve eğitim hastaneleri arasındaki farklılıklar ortadan kaldırılarak, benzer koşullar getirilebilir.
3. Zaman zaman, kamu sağlık kuruluşlarında full-time zorunluluğu getirileceği söylenmektedir. Böyle bir uygulamanın zorunlu hale getirilmesi anlamsızdır. Belki, bazı görevler ve pozisyonlar için bu durum zorunlu hale getirilebilir. Örneğin, başhekimliklerde olduğu gibi. Ancak bu durumu tük hekimlere yaymak gereksiz ve anlamsızdır. Çünkü şu anda full-time çalışan bir hekimin, son çalışma saati 17.00’dir. Bu saatten sonra çalıuşmak, hizmet üretimi yapmak, bir anlamda emeğini bir kez daha ortaya koyarak, ülkenin üretimine katkıda bulunmak isteyeen hekimleri engellemek hangi akla hizmettir ?

“Sen çalışma kardeşim, git yat, sinemaya git, kahvehaneye git, yürüyüş yap. Üretime ne gerek var, git tüketime devam et!” mantığı, üretimi tüketiminden daha az olan ülkemiz için hiç de akılcı bir mantık değildir.

Gerçekte, saat 16.00-17.00’den sonra dinlenmek yerine, çalışmayı seçen hekimlerimizin teşvik edilmesi ve onore edilmesi gereklidir. Çünkü çalışmaya devam etmekle onlar, özveri göstermektedirler.

Part-time çalışma hakkı geçerli olmalıdır. Bir hekim de birden fazla, ancak en fazla iki yerde çalışma hakkına sahip olmalıdır. Bu çalışmanın birisi asli, diğeri de belirli saatten sonra devam ettirilen çalışma alanları olmalıdır. Örneğin, bir hastane ve bir muayenehane veya laboratuvar çalışması gibi.